“Kanıt kullanma ne demek TDK” konusunu beğendiyseniz Hotelkeykan sayfamızdaki diğer makalelerimize de göz atmanızı öneririz.
Bir Kelimenin Peşinde: “Kanıt kullanma ne demek TDK?” sorusuyla başlayan bir gün
O gün Kayseri’de hava garipti. Ne tam soğuk, ne de bahar gibi ılık… Sanki şehir bile ne hissetmesi gerektiğine karar verememiş gibiydi. Ben ise elimde telefon, bir mesajın içinde takılı kalmıştım. Basit bir cümleydi aslında ama içimde bir yere batıp duruyordu. “Bunu kanıtla yoksa inanmayacağım.”
İşte tam o an, zihnimde anlamsız bir şekilde şu soru yankılandı: Kanıt kullanma ne demek TDK? Nereden geldiğini bile bilmediğim bu cümle, sanki o mesajın ağırlığını azaltmak ister gibi zihnime yapıştı.
O gün fark ettim ki bazen kelimeler insanı fiziksel olarak bile yorabiliyor. Sanki biri göğsüme küçük taşlar koymuş gibi hissettim. O yüzden oturup bunu düşünmeye başladım.
Bir mesajla başlayan kırılma
Aslında her şey çok sıradan başlamıştı. Eski bir arkadaşım yazmıştı. Uzun zamandır konuşmuyorduk. İlk mesajlar nostaljikti, lise günlerinden bahsettik, Kayseri’nin eski sokaklarını hatırladık. Bir an için içimde sıcak bir şeyler oldu. Hani insan geçmişine dönünce bir yumuşama hisseder ya, öyleydi.
Sonra konu bir anda değişti. Sanki görünmez bir çizgi geçildi. Bir şey iddia etti, ben hatırladığım gibi olmadığını söyledim. Ve o cümle geldi: “Kanıtla.”
İşte orada durdum. Telefon ekranına baktım ve içimden “Ben sana neyi kanıtlayacağım?” dedim. Ama yazmadım. Susmak daha ağır geldi. O an gerçekten hayal kırıklığı hissettim. Çünkü bazı insanlar geçmişi bile belge ister gibi konuşuyordu.
TDK’ya sığınmak
Telefonu kapatmadım ama başka bir sekme açtım. Refleks gibi… Google’a yazdım: Kanıt kullanma ne demek TDK?
Bir kelimenin anlamını aramak aslında bazen kelimenin kendisinden kaçmaktır. Türk Dil Kurumu’na göre “kanıt”, bir şeyin doğruluğunu göstermek için kullanılan belge, delil ya da iz anlamına gelir. “Kullanma” ise zaten onu devreye sokmak, ortaya koymak demektir.
Yani basitçe düşündüğümde, “kanıt kullanma” bir iddiayı desteklemek için delil ortaya koymak anlamına geliyor.
Ama o an benim kafamda bu tanım çok daha ağır bir şeye dönüştü. Sanki insanlar artık birbirini hatırlamak için bile belge istiyordu. Sanki duygular bile resmi evrakla doğrulanmalıydı.
Bu düşünce içimde tuhaf bir boşluk yarattı. Bir yandan mantıklıydı, diğer yandan çok soğuktu.
Kayseri sokaklarında yürürken
O mesajdan sonra dışarı çıktım. Kayseri’nin o eski çarşılarına doğru yürüdüm. Taş kaldırımların sesi bile farklı geldi o gün. İnsan bazen kendi iç sesiyle dış dünyanın sesini karıştırıyor.
Bir simitçi vardı köşede. Dumanı havaya karışıyordu. Normalde böyle anlarda insanın içi biraz yumuşar ya, bende tam tersi oldu. Sanki her şey daha keskinleşti.
Kendi kendime düşündüm: “Ben gerçekten bir şeyi kanıtlamak zorunda mıyım?”
Geçmişte yaşadığım şeylerin doğruluğunu belgelemek… Bu düşünce bile yorucuydu. Çünkü bazı anlar vardır, fotoğrafı yoktur ama hissi vardır. Ve his, bazen en güçlü kanıttır.
Bir kafenin köşesinde iç hesaplaşma
Küçük bir kafeye girdim. Cam kenarına oturdum. Dışarıda insanlar geçiyordu. Herkes bir yere yetişiyordu ama kimse durup düşünmüyordu.
Defterimi açtım. Uzun zamandır yazı yazmamıştım. Kalem elimde ağır geldi. İlk cümleyi yazamadım. Sonra sadece şunu yazdım:
“Biri bana inanmadığında neden kendimi suçlu hissediyorum?”
İşte o anda fark ettim, mesele “kanıt” değildi aslında. Mesele, insanların birbirine ne kadar güvendiğiydi.
Kanıt kullanma ne demek TDK? sorusu zihnimde dolaşırken, aslında başka bir soruya dönüşmüştü: “İnsanlar neden artık birbirine yetmiyor?”
Güvenin yerini alan şeyler
Eskiden insanlar birbirine bakarak inanırdı. Şimdi mesaj geçmişleri, ekran görüntüleri, kayıtlar… her şey bir tür ispat aracına dönüşmüş durumda.
Ben bunu düşünürken içimde hafif bir kırgınlık hissettim. Çünkü bazı anılar gerçekten kanıtlanamaz. Mesela lise yıllarında yağmur altında yürüdüğüm bir gün vardı. O anın fotoğrafı yok ama içimde hâlâ duruyor. Islanmış ayakkabılarım, gülen arkadaşım, soğuk hava… Bunları nasıl belgeleyebilirim?
İşte o yüzden “kanıt” kelimesi bazen duyguların karşısında yetersiz kalıyor.
Yine de insanların şüphe etmesi de anlaşılır. Herkes kendi geçmişinde bir kez olsun yanılmıştır. Belki de bu yüzden herkes delil arıyor.
Geceye doğru değişen düşünceler
Akşam olduğunda eve döndüm. Kayseri’nin sokakları sessizleşmişti. Telefonuma bakmadım bir süre. Çünkü o mesaj hâlâ oradaydı.
Sonra tekrar düşündüm: Belki de “Kanıt kullanma ne demek TDK?” sorusu aslında teknik bir şey değil, insani bir şeydi. Birinin sana inanması için neye ihtiyaç duyduğunu sorguluyordu.
O gece uzun süre uyuyamadım. Tavana baktım. Kafamda aynı cümle dönüp durdu.
“Ben sana neden yetmedim?”
Bu soru ağırdı. Çünkü cevabı yoktu ya da varsa bile söylemesi zordu.
Sabaha karşı gelen farkındalık
Sabaha karşı biraz uykuya daldım. Uyumak bile zor olmuştu. Ama uyandığımda içimde tuhaf bir sakinlik vardı.
Belki de bazı şeyleri kanıtlamak gerekmiyordu. Belki de bazı insanlar zaten inanmak istemiyordu.
Ve bu düşünce, garip bir şekilde beni rahatlatmıştı.
Çünkü her şeyi ispatlamaya çalışmak insanı tüketiyordu.
O gün defterime son bir cümle yazdım:
“Bazen en güçlü kanıt, anlatmaktan vazgeçmektir.”
Sonrasında değişen bakış
Aradan günler geçti. O mesaj hâlâ orada duruyor. Ama artık bana aynı ağırlığı vermiyor. Çünkü ben o kelimenin içinden başka bir şey çıkardım.
Kanıt kullanma ne demek TDK? sorusu benim için artık sadece bir tanım değil. İnsanların birbirine ne kadar inandığıyla ilgili bir hikâye oldu.
Kayseri’nin soğuk bir akşamında başlayan o küçük kırılma, aslında içimde daha büyük bir şeyi açtı. Güven, inanç ve susmanın bazen en net cevap olduğu gerçeğini.
Ve belki de en önemlisi, bazı duyguların gerçekten hiçbir kanıta ihtiyaç duymadığını öğrendim.
Okumaya Değer: Kanın pıhtılaşmasını sağlar alyuvar mı akyuvar mı kan pulcukları mı ?