Her şeyi unutan kişiye ne denir ?

Her Şeyi Unutan Kişiye Ne Denir? İstanbul’da Günlük Hayatın İçinde Unutmanın Ağırlığı

Ofis masasının üstünde kaybolan küçük şeyler

İstanbul’da yaşıyorum. 27 yaşındayım. Hafta içi sabahları aynı rutine uyanıyorum: alarmı ertelemek, hızlı bir kahve, metroya yetişme telaşı… Sonra ofis, bilgisayar ekranı, e-postalar, bitmeyen toplantılar.

Bir süredir kendime garip bir şey fark ettim. Anahtarımı koyduğum yeri unutuyorum. Birinin adını daha yeni söylemişken birkaç dakika sonra zihnimden uçup gidiyor. Bazen de konuşurken cümlenin ortasında durup “Ben ne diyordum?” diye kalıyorum.

İşte tam burada şu soru takılıyor aklıma: Her şeyi unutan kişiye ne denir?

Bunu önce gülüp geçtim. “Yoğunluktandır” dedim. “Yorgunluktandır” dedim. Ama içten içe biliyorum, bazı şeyler sadece yorgunlukla açıklanmıyor.

Her şeyi unutan kişiye ne denir? sorusunun günlük hayattaki karşılığı

Ofiste bir gün toplantıdayız. Sunum yapıyorum. Tam kritik bir noktada bir isim söylemem gerekiyor. O isim… az önce aklımdaydı. Hatta notlarımın arasında yazıyordu. Ama o an sanki biri zihnimin ışığını kapatmış gibi oldu.

Sessizlik birkaç saniye sürdü ama bana saat gibi geldi.

Sonra toparladım, başka bir şey söyledim, konu ilerledi. Kimse fark etmedi belki. Ama ben fark ettim.

Toplantıdan sonra masama döndüğümde kendi kendime sordum:

“Ben neden bazı şeyleri bu kadar hızlı unutuyorum?”

Ve o soru büyüdü:

Her şeyi unutan kişiye ne denir? Hafızası zayıf biri mi? Dalgın biri mi? Yoksa zihni fazla dolu biri mi?

Cevapların hiçbiri tam oturmadı.

Unutmanın küçük ama sürekli hali

İstanbul gibi bir şehirde yaşamak zaten başlı başına zihinsel bir kalabalık. Metro sesleri, kalabalık sokaklar, bildirimler, iş baskısı… Her şey birbirinin üstüne biniyor.

Geçen hafta marketten dönerken poşetleri mutfağa bırakıp telefonumu buzdolabına koymuşum. Bunu fark ettiğimde gülmedim bile. Sadece durdum ve düşündüm.

“Ben bunu neden yaptım?”

Cevap yok.

İşte o an anladım ki mesele sadece basit unutkanlık değil. Daha derin bir şey var.

Zihin neden böyle davranır?

Kendime sık sık soruyorum: İnsan neden bazı şeyleri unutur?

Belki de zihin, fazla yükü atmaya çalışıyordur. Belki de her şeyi tutmaya gücü yetmiyordur. Ama bu açıklamalar bile beni tam rahatlatmıyor.

Çünkü unutmak bazen sadece eşyaları değil, duyguları da götürüyor.

Bir arkadaşımın doğum gününü kaçırdım mesela. Sonra hatırladım ama çok geçti. Mesaj attım, “kusura bakma” dedim. Ama içimdeki o küçük suçluluk hissi gün boyu kaldı.

Her şeyi unutan kişiye ne denir? Tıpta, günlük hayatta ve insanın içinde

Bu soruyu internetten araştırmadım ama aklımda dönüp duruyor. İnsanlar genelde böyle birine “unutkan”, “dalgın” ya da “dikkatsiz” diyor.

Ama bunlar çok yüzeyde kalıyor.

Çünkü unutmak sadece isimleri, tarihleri, eşyaları kaybetmek değil. Bazen bir konuşmanın tonunu, bir bakışı, bir hissi de kaybediyorsun.

Ve bu kayıplar daha ağır oluyor.

Bir gün eski mesajlarıma baktım. Bir zamanlar çok yakın olduğum birinin yazdıkları… Uzun uzun konuşmalar, planlar, gülüşmeler.

Şimdi o kişi hayatımda yok. Ama daha ilginç olan şey şu: bazı anları bile tam hatırlayamıyorum. Sanki biri onları silmiş gibi değil, ben yavaş yavaş bırakmışım gibi.

İstanbul’da unutmak daha hızlı mı?

Bazen düşünüyorum: İstanbul unutmayı hızlandırıyor olabilir mi?

Her gün yeni yüzler, yeni olaylar, yeni stresler… Zihin sürekli “şimdi” ile meşgul. Geçmişe yer kalmıyor.

Sabah işe giderken gördüğüm bir yüzü akşam hatırlamıyorum. Ama o gün hissettiğim yorgunluk aklımda kalıyor.

İşte bu bana şunu düşündürüyor:

Her şeyi unutan kişiye ne denir? Belki de sadece “çok fazla şey yaşayan biri” denir.

Unutkanlık mı, zihinsel kalabalık mı?

Kendi kendime dürüst olmaya çalışıyorum. Gerçekten unutkan mıyım, yoksa sadece zihnim dolu mu?

Bazen aynı anda çok şey düşünürken birini kaçırıyorum. Mesela faturalar, iş teslimleri, arkadaş planları… Hepsi üst üste biniyor.

Bir gün çamaşır makinesini çalıştırıp evden çıktım. Akşam eve döndüğümde makineyi açmamış olduğumu fark ettim. O an kendime kızmadım bile. Sadece oturup “Ben nereye gidiyorum böyle?” diye düşündüm.

Küçük unutmaların büyük anlamı

İnsan küçük şeyleri unuttuğunda, büyük şeyleri de kaybetmeye başlıyor mu?

Bunu bilmiyorum. Ama hissediyorum.

Bir defasında önemli bir randevuyu unuttum. Telefonum çaldığında hatırladım. Geç kalmıştım. O gün kendime uzun süre kızdım.

Ama sonra şunu düşündüm:

Belki de zihin bana bir şey anlatmaya çalışıyordu. Belki de sürekli yetişmeye çalışmak yerine biraz yavaşlamam gerekiyordu.

Her şeyi unutan kişiye ne denir? sorusunun duygusal tarafı

Bu sorunun teknik bir cevabı olabilir ama benim için daha duygusal bir tarafı var.

Çünkü unutmak bazen insanın kendini de kaybetmesine benziyor.

Geçmişte sevdiğim şeyleri bile bazen hatırlamakta zorlanıyorum. Bir şarkı açılıyor ve “bunu daha önce nerede dinlemiştim?” diye düşünüyorum. Sonra bir şeyler geliyor ama net değil.

Sanki hayatımın bazı parçaları flu hale gelmiş gibi.

Bu flu hali seviyorum demiyorum. Ama ona karşı da savaşmıyorum.

Gelecekte unutmak neye dönüşebilir?

Bazen ileriye bakıyorum ve düşünüyorum: Eğer bu böyle devam ederse ne olacak?

Daha çok şeyi unutacak mıyım? İnsanların isimlerini, sözleri, anıları mı kaybedeceğim?

Yoksa bu sadece modern hayatın normal bir parçası mı?

Belki de herkes biraz unutkan. Sadece kimileri daha çok fark ediyor.

Bir gün yaşlanınca bu unutkanlık daha da artarsa ne olacak? O zaman her şeyi unutan kişiye ne denir sorusu daha ağır bir anlam kazanacak mı?

Unutmanın içinde saklı kalan şeyler

Garip olan şu: Unutmak tamamen yok etmek değil.

Bazen bir şeyi unuttuğumu sanıyorum ama bir koku, bir sokak, bir ses onu geri getiriyor.

Geçen gün eski bir semtten geçtim. Bir anda lise yıllarım aklıma geldi. Hiç beklemiyordum. O an şunu hissettim:

Bazı şeyler unutulmuyor, sadece sessizleşiyor.

Kendime sorduğum son soru değil ama en dürüstü

Şu soruyu kendime sık sık soruyorum:

“Ben gerçekten unutuyor muyum, yoksa sadece hatırlamayı mı erteliyorum?”

Cevap bulduğumdan emin değilim. Ama bildiğim bir şey var: unutmak bazen kaçış değil, bazen de devam edebilmek için bir yol.